Mindanao Bloggers Community

Note: Thanks to the Administrator for allowing me to post this. Since much of this blog is influenced by my work in Visayas and Mindanao, and my Moro wards, I might as well share this to you.

Halos isa’t kalahating dekada na ang nakalilipas mula nang mag-aplay ako sa isang training program para sa mga kabataang propesyunal upang maging ganap na social development worker. May trabaho na ako sa Baguio noon bilang isang Assistant Project Manager for Training sa isang Foundation, pero hindi ko maintindihan kung ano nga ba ang tunay kong papel sa adhikain ng Foundation, at higit sa lahat, ang kaugnayan ko bilang isang mamamayan sa pagpapaunlad ng ating bansang naghihikahos. Dahil sa kagustuhan kong magkaroon ng higit na malalim at malawak na kaalaman sa development work, at sa paghikayat ng aking manager na may malalim na karanasan sa pag-oorganisa ng pamayanan, sumali ako sa programang iyon. Dumaan ako sa proseso ng pagpili ng mga kabataang propesyunal sa buong Pilipinas upang mapabilang sa programang ito. Naging mapalad akong napabilang sa mga shortlisted o mga kandidato. Dala-dala ang aking kredensiyal, ang aking kaunting karanasan sa community development (pagpapaunlad ng pamayanan), lakas ng loob, at mahaba at matinding dasal, tumulak ako patungong Manila. Sa Manila, haharapin ko ang isang pagsusulit sa harap ng mga piling dalubhasa sa community development o mga taong haligi ng mga non-government organizations (NGO) sa buong Pilipinas.

Sa harap ng panel, ibinigay ko ang lahat ng lakas at ipinaliwanag ko ang aking nalalaman tungkol sa pakikisalamuha sa mga tao, ang papel sa kasalukuyang trabaho, at ang aking hangad na maging mas epektibo sa pagtulong sa mga mahihirap lalo na kung ako ay magkakaroon ng higit at malawak na kaalaman sa pagpapaunlad ng pamayanan. Sa palagay ko, walang tanong na hindi ko sinagot nang tama. Simple lang naman pala ang mga tanong. Natuwa ako sa nangyari. Lumabas ako sa board room nang may ngiti sa aking mga labi. Pero ang ngiting iyon ay panandalian lamang.

READ FULL ARTICLE